Zo richt je als franchiseorganisatie slimme en compliant betaalstromen in

Het mooie van een franchiseorganisatie is dat beide partijen elkaar versterken. De ondernemer brengt producten en diensten vanuit een lokale vestiging naar een lokaal publiek en kan gebruikmaken van allerlei voorzieningen van de landelijke of internationale organisatie.

Voor retailers en dienstverleners hoort daar vaak een centrale webshop bij waar consumenten producten of diensten kunnen kopen. Meestal handelt de dichtstbijzijnde franchisevestiging de bestelling af, int het hoofdkantoor de betaling en wordt die verrekend met de franchisenemer. Het afhandelen van deze geldstromen is inmiddels echter gereguleerd door de PSD2-wetgeving. Dat betekent dat de moederorganisatie in deze situaties wordt gezien als betaaldienstverlener en daarvoor een vergunning moet hebben. Bovendien moet ze voldoen aan verschillende eisen van de toezichthouder.

Wat is PSD2?

PSD2 (Payment Service Directive) is een Europese richtlijn die betaaldiensten en betaaldienstverleners reguleert. PSD2 is de opvolger van de eerste versie van de richtlijn en wordt door de EU-lidstaten omgezet in lokale financiële wetgeving. De uitvoering van deze wetgeving kan dus per land verschillen.

PSD2 moet één digitale betaalmarkt voor alle Europese lidstaten creëren en innovatie en vernieuwing brengen. Tegelijk zorgt de herziening van de eerste richtlijn ervoor dat meer partijen onder de regelgeving vallen.

Waar moeten franchiseorganisaties aan voldoen?

Een belangrijke wijziging onder PSD2 is de reikwijdte. De eerste versie van de PSD-richtlijn gold alleen voor organisaties waarvoor het aanbieden van betaaldiensten de kernactiviteit is. Onder PSD2 moeten ook organisaties waarvoor betaaldiensten een nevenactiviteit zijn aan de richtlijn voldoen. 

Zodra een franchiseorganisatie ‘gelden van derden’ verwerkt, dus geld int op een eigen bankrekening en dat doorstort aan begunstigden, valt ze onder de nieuwe PSD2-wetgeving.